Miss' (TKLOVESERIES)
ตอน' อีกหนึ่งข้อความ
By TKRainbow
“....หนัก.......”
เสียงแรกที่ได้
ยินตอนตื่นขึ้นมาคือแทมินที่กำลังบ่นว่า หนัก ข้างๆหู
ทำเสียงเหมือนไม่พอใจมากถึงได้เน้นเสียงค่อนข้างหนักจนน่าหมั่นไส้
อะไร! ถ้าหนักนักแล้วทำไมไม่สะบัดฉันทิ้งไปเลยเล่า ให้นอนหนุนแขนอยู่ทำไมล่ะ
ผม
เท้าศอกลงกับพื้นเตียง
ยันตัวลุกออกห่างจากอ้อมแขนที่(คงใช้)หนุนนอนมาทั้งคืน ทั้งๆ
ที่ใจนึงก็แอบเต้นเมื่อตื่นมาเห็นใบหน้าแทมินอยู่ใกล้ๆ
หัวใจของผมทำหน้าที่โดยไม่ต้องสั่ง
แต่พออ้าปากพูดเท่านั้นแหละ เจ้าเด็กบ้าก็ปากชวนหาเรื่องแต่เช้าเลยนะ
จะมีพูดกันดีๆ สักวันไหมเนี่ย!
ผม
ฮึดฮัด จะก้าวลุกจากเตียง
แต่พอผ้าห่มเลื่อนตกลงมาถึงช่วงเอวเท่านั้นแหละ....ตั้งแต่ข้างบนโล่ง
ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น...และข้างล่างที่กำลังจะโผล่พ้นผ้าห่มนั้น....แทบไม่
ต้องจินตนาการ
มือผมคว้าหมับที่ผ้าห่มไม่ให้ร่นลงไปต่ำกว่าเอวไป
มากกว่านี้ หันมาทำสายตาค้อนใส่คนที่ยังนอนเฉย ไม่ทุกข์ไม่ร้อน
เหมือนคนไม่ได้ทำอะไรผิด
“ถอดเสื้อผ้าพี่ทำไม”
“เหม็นเหล้า...” แทมินตอบง่ายมาก แค่ ...เนี้ย.. มันใช่เหตุผลเรอะ!
“เหม็นก็กลับไปนอนห้องสิ”
“ผมก็ไม่ได้ถอดเองสักชิ้น...จำไม่ได้เหรอ...”
หา? ไม่ได้ถอดเอง
“ไม่ต้องมามั่วเลย กลับห้องไปเลย พี่จะอาบน้ำ”
คีย์
กำลังวางมาด ออกคำสั่ง แทนตัวเองว่าพี่...ก็เวลาจะเอาชนะแทมิน
ถ้าไม่ทำให้ตัวเองดูมีวุฒิภาวะมากกว่า แทมินจะไม่ยอมผมง่ายๆ น่ะสิ
“เมื่อ
คืนผมไม่ได้ถอดเลยสักชิ้นนะ....” แทมินยิ้ม
มือดึงผ้าห่มผืนเดียวที่คลุมทั้งตัวผมและตัวเองขึ้นมาคลุมตัว
ผ้าห่มผืนน้อยหลุดไปจากมือผมไปอยู่บนตัวแทมิน ก็เล่นดึงไปซะเต็มแรง
ผมก็เลยต้องรีบดึงกลับ...และรีบโกยอ้าวเข้าห้องน้ำไปก่อนที่แทมินคิดจะมา
ยื้อแย่งผ้าห่มผืนน้อยอีก
..........Miss''...............................
ผมออกมาจากห้องน้ำแล้ว....แทมินก็ยังนอนอยู่บนเตียง สงสัยว่าอาบน้ำคราวนี้นานไปหน่อย คนบนเตียงถึงได้เผลอหลับไป
ก็
เดาได้อยู่แล้วล่ะว่าอย่างแทมินน่ะจะกลับบ้านตัวเองไปดีๆ ได้ที่ไหน
ถ้าไม่อยู่ยั่วโมโหผมจนสาแก่ใจตัวเองก่อนล่ะก็ จะไม่มีทางไปไหนง่ายๆ หรอก
ทำไมช่วงหลังแทมินไม่ค่อยตามใจ...กันเท่าไหร่เลยนะ
ดุ๊ดุ...เป็นอะไรเนี่ย หรือว่า...ยิ่งโตขึ้นจะยิ่งดุ?
ผมเดินมานั่งคุกเข่า จ้องมองคนที่หลับสนิทอยู่ริมเตียง ใบหน้าตอนหลับนั้น น่ารักน่าหยิกแก้มจริงๆ
เลย
เผลอหยิกไปทีนึง...แล้วก็รีบไปแต่งตัวก่อนแทมินตื่น
แต่พอหันไปมองก็ไม่เห็นว่าแทมินจะตื่น...คงจะเหนื่อยสินะ
เมื่อวานมีประกวดร้องเพลงนี่นา คงซ้อมดึกมาหลายคืนสินะ
แล้วนี่ได้รางวัลอะไรมา..ยังไม่รู้เลยอ่ะ
อยากรู้..รอให้ตื่นแล้วค่อยถามละกัน
คีย์ยิ้ม...เดินกลับมานั่งข้างๆ คนหลับหลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“.......
แทมิน.......ฝันถึงพี่อยู่รึเปล่า.......” ผมแอบกระซิบถามแทมินข้างๆ หู
แต่คนหลับที่ไหนจะมาตอบได้ล่ะ ก็เลยได้แต่นั่งมองคนหลับไปเรื่อยๆ
จนมีข้อความของเครื่องแทมินเข้ามาน่ะแหละ
เสียงข้อความดังมาจากใน
กระเป๋ากางเกง....ตอนแรกก็ว่าจะไม่สนใจ พอข้อความที่สองดังปุ๊บ
มือผมเลยเลื่อนจากตักตัวเองไปอยู่เหนือกระเป๋ากางเกงแทมิน ก่อนจะค่อยๆ
สอดมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแทมินทีละนิด....
แขนผมจะเกร็งไป
ทั้งแขนแล้ว
กลัวแทมินจะตื่นก็กลัว..แต่ความอยากรู้อยากเห็นมันมีมากกว่านิดนึง
ถึงได้กล้าสอดมือเข้าไปจนสามารถแตะโทรศัพท์มือถือเครื่องบางได้
“..อีก
นิดเดียว....” ผมค่อยๆ เลื่อนมือไปจับไว้
คว้าได้หน่อยก็เลื่อนมันออกมาข้างนอกทีละนิด..ทีละนิด
แทบจะกระโดดโลดเต้นพอดึงออกมาพ้นกระเป๋ากางเกงแทมิน หยิบออกมาปลดล็อกได้
นิ้วจิ้มเลือกกล่องข้อความ กำลังจะอ่านตัวหนังสือบนหน้าจอแล้วเชียว
สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปมองคนบนเตียง ถึงได้เห็นว่ากำลังนอนมองผมตาแป๋ว
“......อ่านให้ฟังหน่อยสิครับพี่............”
แทมินพูดไปยิ้มไป ทำเป็นกลั้นยิ้มจนแก้มป่อง...
“....อ่านเองเซ่…..!”
ผมโยนโทรศัพท์คืนเจ้าของ อยากจะมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มหนีไอร้อนฉ่าบนหน้าตัวเองตอนนี้เลย ทำอะไรเปิ่นๆ ไม่รอดพ้นสายตาน้องเลยสักนิดนะ
...แต่ก็แอบอ่านไปนิดนึง ก็แค่ข้อความแสดงความยินดีที่ได้รางวัลชนะเลิศ......
...น้องของผม...เก่งจริงๆ ครับ.....
To b con
