Miss' (TKLOVESERIES)
ตอน' เมา
By TKRainbow
ฟังเพลงจ๊ะ ^^ gee-Girls' Generation
ผู้ชาย
บ้านข้างๆ นี้ เป็นมนุษย์บ้างาน ผมนึกถึงทุกคำพูดที่คุณป้าคุยกับผม
ผมเชื่อว่าจริงทั้งนั้นแหละ ผมก็ไม่ค่อยได้เจอคุณลุงเท่าไหร่
ส่วนใหญ่ก็กลับดึก ถ้ากลับมาแล้วกินข้าวเสร็จก็ขึ้นห้องนอน
เป็นอย่างนี้ประจำ..คุณป้าไม่เบื่อบ้างเหรอ ผมถามไปแล้ว
คุณป้ายิ้มแล้วถอนหายใจ
"ทำไงได้ล่ะ อายุปูนนี้หาใหม่ไม่ทันแล้ว"
คุณป้าตอบแบบนี้ ผมเลยชักเสียวๆ คิดถึงลูกคุณป้า มองตัวเองที่ก็ไม่ได้เจอเรื่องแตกต่างจากคุณป้าเท่าไหร่นักหรอก
เจอกันบ้าง ไม่เจอกันบ้าง (แต่ก็บ่อยกว่าเจอ)
โทรไปหาก็คุยกัน (นิดหน่อย เพราะไม่ว่าง)
เป็น
เด็กม.ปลายในช่วงเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย วันๆ เอาแต่อ่านหนังสือ
ผมดีใจนะที่มีหนังสือคอยมาดึงความสนใจไปจากเด็กข้างบ้านได้
ผมดีใจอีกที่ตัวเองโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ วัยรุ่นที่จะมาคอยพร่ำเพ้อหาถึง 'แฟน' ทุกลมหายใจเข้าออก ถ้าเป็นแบบนั้นเดี๋ยวจะสติแตกไม่ได้ทำอะไรกันพอดีน่ะ
"R~R~"
เสียง
ริงโทนคุ้นเคยดังขึ้น ผมต้องตะเกียกตะกายตัวกระโดดขึ้นไปบนเตียง
เพื่อรับสายของคนที่โทรเข้ามา ไม่ใช่ใครอื่นไกล จงฮยอนน่ะเอง
"ฮา
โหล..ว่าไง....อ๋าาาาา อะไรนะ วันนี้พวกนายจะมาบ้านเหรอ มาสิๆ
ฉันอยู่คนเดียว กำลังเบื่อๆ เลย" คีย์ยิ้มกว้าง
วันนี้เพื่อนในกลุ่มจะมาหาทุกคน
ก็คือจะมาติวหนังสือกันที่บ้านเขาน่ะแหละนะ
"ที่บ้านไม่มีอะไรกินเลยนะ ห้ามมามือเปล่า" คีย์สั่งปลายสาย วางสายไปก็ยิ้มกริ่มว่าวันนี้คงจะเป็นวันที่สนุกสุดๆ อีกวันหนึ่ง
"R~R~"
โทรศัพท์เข้าอีกสาย คีย์หันไปมองเจ้าของเสียงริงโทนอย่างแปลกใจ เพลงนี้มีอยู่คนเดียว
"ฮาโหล.."
"ฮาโหลลลล" เจ้าเด็กปลายสายแกล้งลากเสียงยาวเป็นเชิงล้อเลียนเขา
"มีอะไร" คิดถึงผมล่ะสิ ถึงโทรมาหาน่ะ..
"ไม่มีอะไร"
เป็นคำตอบที่ไร้หัวคิดดีจริงๆ โอ๊ย จะปากหวานให้ฟังหน่อยไม่ได้หรือไงแทมิน!
"อยู่ไหนเหรอแทมิน?"
"บ้านรุ่นพี่คิมบอมกับคยูฮยอนแล้วก็เฮนรี่น่ะ"
"แล้วไปทำอะไรที่นั่นหละ"
"ซ้อม ร้องเพลง...งานโรงเรียนน่ะ"
"เหนื่อยไหมน่ะ..ซ้อมทั้งวัน"
"...เหนื่อยมาก..."
"งั้นก็พักก่อนสิ"
"เดี๋ยว...อีกสักชั่วโมงจะเลิกแล้วล่ะ คีย์อ่านหนังสืออยู่เหรอ"
"อื้อ...อ่านอยู่"
"อยู่บ้านคนเดียว?"
"อื้อ..แต่อีกสักพัก อนยู จงฮยอน ชินอุนจะมาบ้านล่ะ มาติวหนังสือกัน"
"งั้นเหรอ..."
"อื้อ"
"แค่นี้นะ"
เป็น
การวางสายที่แสนจืดชืด ไร้คำหวานดีแท้ อันที่ก็คิดบ่นไปงั้นๆ น่ะแหละ
ชินแล้วกับแทมินที่เป็นแบบนี้ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายตามสไตล์เจ้าตัวเขาน่ะ
ที่
ชินเพราะอยู่ด้วยกันบ่อยจนรู้จักอีกฝ่ายดี
ความเคยชินผ่านการใกล้ชิดกันจนเข้าใจกันดี(แทบ)ทุกเรื่อง เพราะฉะนั้น
แค่เรื่องวางสายได้ห้วนน่ะเรื่องเล็ก
ยังมีอีกหลายเรื่องที่แทมินขยันเรื่องขัดใจเขาอีกเยอะ
..........Miss''...............................
คีย์
สะลึมสะลือ ครึ่งหลับครึ่งตื่น หน้าเกยอยู่บนหนังสือเตรียมสอบเล่มหนา
ได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำมาใกล้ตัว
ตาปรือมองเห็นร่างโปร่งเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ
นึกว่าใคร...ชินอุนน่ะเอง คีย์ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงอะไรเย็นๆ
มาประคบโดนแก้ม ตื่นได้เต็มตาทันใด
คนแกล้งเอาไอติมมาถูกแก้มคือชินอุนน่ะเอง
"คีย์ ตื่นๆๆ
วันนี้เรามีแขกพิเศษมาติวหนังสือให้นะ" อนยูเดินเข้ามา
เรียวปากวาดยิ้มกว้าง อีกสักประเดี๋ยวจงฮยอนก็เดินนำเข้ามา
มีอีกคนที่เดินตามเข้ามา
"รุ่นพี่มินโฮ!" ตาเล็กเบิกกว้าง
วาวเป็นประกายเมื่อเห็นคนที่เดินตามจงฮยอนเข้ามา
รุ่นพี่มินโฮสุดปลื้มของผมเลย เจ้าเพื่อนที่รักทั้งหลายอัญเชิญพี่
เขามาได้ยังไงล่ะเนี่ย คิดว่าจบม.ปลายจะไม่ได้เจอกันอีกซะแล้วสิ
"สะ..สวัสดี
ครับ" คีย์พูดตะกุกตะกัก ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลยทีเดียว...กระซิบบอกกันก่อน
เพราะรุ่นพี่คนนี้แหละ ที่ทำให้ผมอยากเข้ามหาลัยที่กำลังเตรียมตัวสอบเข้า
แต่เข้าไปคนละคณะนะ พี่เขาเลือกนิติศาสตร์ แต่ผมคงไม่ไหวหรอก
ขอเลือกภาษาละกัน
"สวัสดีครับ คีย์คุน ไม่ได้เจอกันนานนะ"
คีย์ยิ่งจะเป็นปลื้ม รุ่นพี่จำชื่อเขาได้ ดีใจสุดๆ น่ะ
"ต้องขอบคุณจงฮยอนมันล่ะ พอดีพี่จงฮยอนเรียนคณะเดียวกันแล้วดันสนิทกันน่ะ แล้วคราวนี้จงฮยอนเลยขอให้พี่เขามาติวอิ้งให้" อนยูกระซิบ
กระซาบบอกให้พอได้ยิน
"จริงเหรอ"
คีย์สะกิดไหล่จงฮยอน เรียวปากยิ้มกว้าง ขอบคุณเพื่อนรักเบาๆ
"ขอบคุณนายมากนะ.."
จง
ฮยอนยักไหล่ ทำหน้าประมาณว่าเรื่องแค่นี้เล็กน้อยน่า คีย์นั่งยิ้มค้าง
ตั้งแต่เริ่มบทเรียนเร่งรัดในห้องชั้นล่าง โต๊ะเล็กๆ
ในห้องเขาไม่พอสำหรับคนห้าคนไปได้หรอก
คีย์รู้สึกไปเองรึเปล่าว่าวิชาภาษาอังกฤษที่ยากแสนยาก วันนี้กลับง่ายมาก
ไม่อยากเลยสักนิดเดียว เพราะพี่มินโฮแท้ๆ เลย
..........Miss''...............................
เสียง
ริงโทนเสียงเดิมดังขึ้นระหว่างที่คีย์กำลังคุยกับรุ่นพี่มินโฮอย่างสนุกสนาน
ก็เมื่อจบเสร็จสิ้นการติวแล้ว
ทั้งหมดก็พากันออกมานั่งดริ้งกันอยู่ที่ร้านประจำ
เพียงแต่วันนี้พิเศษหน่อยตรงที่มีแขกพิเศษอีกคนมานั่งร่วมโต๊ะด้วย
ผมต้องเลี่ยงออกไปคุยโทรศัพท์ที่ห้องน้ำ
หลบเสียงเพลงดังกระหึ่มเพื่อคุยกับเจ้าเด็กแสนดีของผม
"คีย์อยู่ไหน?"
"ออกมาดื่มข้างนอกน่ะ"
"เหรอ.."
"มาไหม?"
"ไม่ล่ะ.....แค่นี้นะ"
ผมแลบลิ้นใส่คนปลายสาย เจ้าตัวไม่มีทางเห็นได้หรอก..โทรมาแค่นี้น่ะเหรอ แค่จะเชคว่าผมยังปกติอยู่หรือไม่ล่ะสิ
"อย่าดื่มมาก เดี๋ยวเมา"
"รู้
แล้วน่า" ผมบอกแทมินไปอย่างนั้น แอบเอานิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันตอนรับปาก
ผมรับปากข้อแรกละกันว่าจะไม่ดื่มมาก แต่ขอหลังไม่รู้ได้ป่ะ
ดื่ม
นิดหน่อย..สำหรับผมก็เมาได้
แทมินรู้ว่าคออ่อนเลยไม่ชอบเวลาที่ผมออกมานั่งกับเพื่อนๆ เท่าไหร่
เพราะผมมักจะเมาแอ๋กลับไปทุกครั้ง
"ถ้าเมากลับมาล่ะก็...." แทมินทำเป็นพูดเสียงดุ ผมเลยแกล้งยอกย้อนกลับไปเหมือนเด็กๆ ว่า
"เรื่องของฉัน"
เจ้า
เด็กแสนดีตัดสายไปเฉยๆ ถูกผมกวนบ้างนิดหน่อยทำเป็นทนไม่ได้นะ...เชอะ
ทีตัวเองแกล้งผมน่ะ ไม่ได้คิดเลยว่าผมน่ะจะทนได้หรือไม่ แกล้งเอาแกล้งเอา
ครั้งล่าสุดก็ทำให้ผมร้องไห้....กับเรื่อง...เอ่อ จูบ
คืนนั้นผมกลับมานั่งที่โต๊ะ
พอหย่อนตัวลงนั่งพี่มินโฮก็ส่งแก้วเหล้าของเขาให้ผมเลย
ผมนึกถึงเสียงแทมินตอนห้าม กับคนตรงหน้าที่ยิ้มหวานจนแสบตา
ใบหน้าหล่อเหลานั้นมีดวงตาที่แสนเจ้าเสน่ห์ มองนานๆ
แล้วจะเคลิ้มโดยไม่รู้ตัว มือผมจึงได้เอื้อมไปรับแก้วมาโดยไม่ทันคิด
"หมดแก้วๆๆ" อนยู จงฮยอน ชินอุนทำยังกับเป็นเด็กเชียร์เบียร์ ผมก็บ้ายุ......
..........Miss''...............................
ทำไมเวลาสร่างเมาถึงต้องขยับตัวไม่ค่อยไหว ต้องมึน ต้องอยากจะอาเจียน?
ผม
ก็ไม่รู้...แต่รู้ว่ากว่าจะยันตัวลุกขึ้นนั่งได้นานเอาเรื่องพอดู
ผมเวียนหัวจะสำลัก ต้องเด้งตัวออกจากเตียงทันด่วนเพื่อวิ่งไปห้องน้ำ
แม้จะอยู่ในความมืด
เส้นทางในห้องที่อยู่กับมันจนคุ้นเคยมันทำให้ไม่อยากต่อการเคลื่อนย้ายตัวไป
ยังจุดหม
ายสักเท่าไหร่ ผมเปิดประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ล็อกออกแล้วต้องผวา
เมื่อเจอแทมินในห้องน้ำ กำลังขยี้ล้างเส้นผมชุ่มแชมพูผ่านฝักบัวใหญ่...
เสียงน้ำกระทบแผ่นกระเบื้องดังซ่า.....
แท
มินดึงม่านใสปิดส่วนที่ยืนอาบน้ำไว้เมื่อเห็นผมที่หน้าตาตะลึงพรึงเพริดหนัก
แล้วก็ต้องวิ่งไปอาเจียนที่คอห่าน...สภาพผมคงทุเรศน่าดู...
ผมลุกไป
ล้างปากที่อ่างน้ำ เงาสะท้อนกับกระจกบานใหญ่ว้างเหนืออ่างน้ำ
ผมมองใบหน้าตนเองไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆ
ผมควรจะเห็นเสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่เมื่อคืน เสื้อเชิ๊ตสีชมพูตัวใหญ่
บัดนี้มันหายไปไหน ผมหยุดสายตาที่มองกระจก ก้มหน้ามองตนเอง
แล้วจึงพบว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปล่าเปลือย ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น
ร้อนวาบวูบวาบที่แก้มไม่เท่าไหร่
หัวใจเต้นหนักเมื่อคนที่กำลังหมุนฝักบัวหยุดน้ำที่ไหล
เปิดม่านใสออกแล้วเดินมาหาผม...ผมหันหลังให้แทมิน...อยากจะมองหาผ้าสักผืน
แต่เห็นจากในกระจกว่ามันอยู่ในมือแทมิน
"อาบน้ำก่อนเหอะ เหม็นเหล้า"
"ก็...
ออกไปสิ ฉัน..จะได้อาบน้ำ" ผมตอบเสียงตะกุกตะกัก
รู้สึกถึงระยะห่างของแทมินกับผมที่ค่อยๆ ลดลงทุกที
จนรับรู้ถึงไอร้อนผ่าวของคนที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำอุ่น
รับรู้ถึงกลิ่นแชมพูอันคุ้นเคย
"อาบไหวเหรอ..."
แทมินเอาผ้าในมือพันตัวเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่ผมที่ยังเปลือย
หน้าร้อนวูบวาบแดงกล่ำสะท้อนอยู่ในกระจกเงา
เมื่อแทมินมายืนซ้อนข้างหลังก็เห็นใบหน้านิ่งของแทมิน ไร้รอยยิ้ม
ทำตาดุใส่เขา แต่เมื่อสบตากัน
เมื่อเห็นว่าผมกำลังขัดเขินเมื่อแทมินอยู่ใกล้เกินไป
เรียวปากแทมินยกยิ้มด้วยความขบขัน
"สร่างเมาแล้วล่ะสิ"
ไม่สร่างก็บ้าแล้ว!!!
"ออกไปเลย พี่จะอาบน้ำ"
แท
มินยิ่งยิ้มกว้างขึ้นอีก ถือวิสาสะวางคางไว้บนไหล่ผม ยิ้มสดใสน่ารัก
สำหรับผมแล้วมันน่าหวาดผวา...ยิ้มก่อนที่จะแกล้งผมทุกทีล่ะแทมิน
"ผมอาบ..ให้ดีกว่า"
"ไม่
ต้องเลย!!" ผมถอยหลังดันคางที่เกยไหล่ออก แต่ก็ยังไม่กล้าจะขยับตัวไปไหน
ถูกเจ้าเด็กบ้าแกล้งถอดเสื้อผ้าออกหมดก็น่าอายอยู่แล้วน่ะ
จะให้เดินแก้ผ้าไปอาบน้ำเลยเหรอ ถ้าไม่ไล่แทมินออกไปให้ได้
อย่าหวังเลยว่าจะได้ยืนอาบหรือนอนแช่น้ำอย่างมีความสุข
กำลังถูกรุกรานด้วยสายตา...ให้ใจเต้นรัว
"ผมบอกแล้วไง..ห้ามเมา ไม่ฟัง.."
"ก็...ก็คนมันคออ่อนนี่ ฉันดื่มไม่เยอะเลยนะ"
"แก้ตัว"
"เปล่านะ ออกไปสักที จะอาบน้ำ"
แทมินทำเป็นลอบถอนหายใจ ดูทำตัว..แก่แดด เจ้าเด็กม.ปลายเอ้ย ยังอ่อนกว่าชั้นหลายปีนะ
"ถ้า
เมาอีกล่ะก็..." แทมินทำสายตาคาดโทษ ผมพยักหน้ารับรู้
แต่พอแทมินหันหลังก็แลบลิ้นปลิ้นตาหลอกแทมินในกระจก
แล้วต้องหน้าเหวอเมื่อแทมินหันกลับมายิ้มให้
เท้าที่ทำเป็นจะเดินออกจากห้องก้าวเข้าหาผม โอบเอวผมจากด้านหลัง
แผ่นหลังชนกับแผ่นอกอุ่น มือเชยคางให้หันรับจูบที่ตัวเองกำลังจะมอบให้
ปากเคลื่อนปิดลมหายใจให้สะดุดอีกครา
เรียวลิ้นซุกซนแทรกผ่านเข้ามาข้างในโพรงปาก หัวใจแทบกระโดดออกมานอกอก
อายจน..ไม่อยากจะทนสบตาด้วยเลย แต่ก็หนีไม่พ้น ใกล้ถึงเพียงนี้....
แทมินก็แค่จูบ...แกล้งจูบให้ใจอ่อนไหวเล่น
เดี๋ยวนี้เปลี่ยนวิธีแกล้ง...เป็นแบบใหม่แล้ว เจ้าเด็กม.ปลายตัวร้าย!!!
ครั้งต่อไปรับรองจะไม่ 'เมา' เด็ดขาดเลย..
"แหวะ ปากเหม็นเหล้า"
"ออกไปเลยนะ!!!"
end
