★. . T♡K rainbow. .★ fiction

*----*---*-*.....|| || 12 PM|| || ….*-*---*----*
Cast: TAEMIN X KEY
Author: TKRainbow

Time:7 || mistake||






“ฉันทำอะไร ทำไมต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้”

ร่าง โปร่งบางบนเตียงหนานุ่ม เพ้อออกมายามไร้สติการ น้ำเสียงที่บ่งบอกความทุกข์ทรมานในจิตใจของผู้เป็นเจ้าของ คนที่ได้ยินอย่างลี แทมิน ยังคงทำหน้าเฉยแม้จะได้ฟังความปวดร้าวจากพี่ชาย คนที่แสนดีถูกทำร้ายด้วยน้ำมือของตัวเอง

นั่นสิ ทำไมผมต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้

พี่ตอบผมทีได้ไหม


แท มินนิ่วหน้า ภายในจิตใจแตกสลายหมดแล้ว น้องชายของพี่คนเดิมหายไปแล้ว เหลือก็แต่ฉันคนนี้ที่มันมีแต่ความแค้นเต็มจิตใจ แทมินขยับตัวเข้าไปใกล้ จ้องมองเรียวหน้าขาวซีด รอยแดงช้ำที่คอ ตาคมหม่นลง ต้องย้ายสายตาไปอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ร่องรอยเหล่านี้

รู้ว่าพี่เจ็บ เพราะสิ่งที่ผมทำไปทกอย่างนั้นมันคือความตั้งใจทั้งหมด ทำให้ช้ำ ค่อยๆ บีบให้ทรมานจนกว่าจะหมดเรี่ยวแรง หมดลมหายใจ

แท มินวางมือลงบนกลีบปากอิ่ม เกลี่ยเบาๆ ก่อนจะโน้มคอลง ปากแตะลงบนกลีบปากอิ่ม สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากอุ่นร้อน ปลายจมูกสูดกลิ่นหอมอ่อนของผิวแก้มที่สัมผัส หยุดลมหายใจอ้อยอิ่งอยู่บนกลีบปากนุ่มเนิ่นนานจนเจ้าของกลีบปากหวานเริ่ม รู้สึกตัว

เสียงครางประท้วงดังอู้อี้อยู่ในลำคอเมื่อรับรู้ว่าใคร สองมือปัดป่ายอีกฝ่ายให้ออกจากตัว ตาใสกำลังลนลาน มองเขาอย่างหวาดกลัว ไหล่เล็กสั่น มือที่ผลักไสก็ดูไร้เรี่ยวแรง คีย์กลัวเมื่อเห็นเขา แม้เราจะกำลังจูบกันก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีก ความรู้สึกบางอย่างมันคงสื่อไปไม่ถึงอีกต่อไปแล้ว

คิดจะเปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ทันหรอก เพราะพี่เองก็คงไม่มีทางยอมเปิดใจให้


แก้วร้าวแตกสลายเหมือนหัวใจ ไม่มีทางหวนกลับคืน


เสียง ร่ำไห้อู้อี้อยู่ที่คอ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลเปียกแก้ม รสจูบที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันขมปร่า ใจที่เจ็บกระชากเอาความทรมานและเสียใจกลั่นออกมาเป็นน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า

“ปล่อย ...ออกไป” เมื่อปากเป็นอิสระ ถอนจูบออกมา แทมินรู้อยู่แล้วว่าคีย์จะต้องพูดแบบนี้ ทุกคราที่เข้าใกล้ ทุกครั้งที่แตะต้อง เหมือนถูกตั้งเวลาไว้ให้ทำอยู่ซ้ำๆ ก็เหมือนกัน เขาก็เอาแต่ทำแต่เรื่องเดิมๆ บังคับขืนใจซ้ำๆ ทุกอ้อมกอด ทุกค่ำคืนที่มีกันก็แค่เรื่องฝืนใจของคีย์

แทมินมองสบตาเล็กผ่านม่าน น้ำตาไหลรินใต้ร่างตนเองอยู่เนิ่นนาน ร่างเล็กกัดริมฝีปากแน่น ตาพร่ามัวมองโต้ตอบกลับมา มีแต่ความหวาดกลัวเท่านั้น

“จะไปไหนก็ไป” เสียงเยือกเย็นพูดเรื่องที่ไม่น่าเชื่อออกมา นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้าง ก่อนที่จะหมดสติไป แทมินยังบีบคอจะฆ่ากันให้ตาย พอตื่นขึ้นมากับบอกให้ออกไป

“..ทำไม..”

“ไม่ ต้องยุ่งกับผม” น้ำเสียงแทมินบาดหัวใจคนฟังยิ่งนัก ตาแข็งกร้าวของแทมินมองมาด้วยความโกรธ อดกลั้นแล้วกับการบอกให้ไป อดกลั้นไม่ให้ตัวเองใช้อารมณ์แต่เพียงแค่ได้ยินคำถามโง่ๆ ออกมาจากปากคีย์ แทมินเหนี่ยวคางเรียวให้รอรับจูบที่กำลังมอบให้

ลิ้นเกี่ยวกระกวัด ร้อนอย่างหิวโหย ลิ้นซอกซอนหาความหวาน หนักหน่วง ดูดดื่ม หัวใจถูกสุมด้วยอารมณ์โกรธ มือเลื่อนปลดกระดุมเสื้อให้หลุดออกจากกัน ร่างบางครางประท้วง ขัดขืนก่อนที่ใจจะยอมแพ้ แทมินให้อิสระแล้วก็ไม่ควรทำอย่างนี้อีก ไม่ควรสักอย่าง เราเป็นอะไรกันลืมไปแล้วเหรอ เราเป็นน้อง...พี่น้องไม่ควรทำแบบนี้

ถึง จะคิดแบบนี้ ทุกสัมผัสที่แทมินมอบให้ ทำให้ใจสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น ริมฝีปากแนบสนิท ความคิดที่สั่งร่างกายให้ขัดขืน ขัดกับความจริงในใจที่มันเกิดขึ้น หวาบหวาม..หวั่นไหว ใจเต้นระรัว กลัวใจตัวเองจะผิดไป...ความกลัวความรู้สึกนี้อันตรายต่อหัวใจนักคีย์..

ริม ฝีปากที่มอบจูบที่รุนแรงนั้นจู่ๆ ก็หยุด สายตาเย็นเยือกมองไปทางอื่น ก่อนจะลุกออกจากเตียงและออกไปจากห้องนี้ ทิ้งให้คีย์ที่จมอยู่กับความไม่เข้าใจที่เพิ่มสุมขึ้นทุกที แทมินเป็นอะไรเขาไม่เคยรู้เลย อยากจะโกรธก็โกรธ บางครั้งก็ใจดี บางทีก็โหดร้าย

เข้าใจว่าถูกเกลียด แล้วที่ทำเมื่อกี้คืออะไร แวบเดียวที่เห็น ความปวดร้าวจากนัยน์ตาคู่นั้น อย่าไปสนใจคีย์ ออกไปจากบ้านนี้เดี๋ยวนี้ ออกไป

คีย์สั่งตัวเอง บอกตัวเอง ฝืนตัวลุกขึ้น ติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย เช็ดริมฝีปากทั้งที่ก็รู้ว่ามันเช็ดยังไงก็ไม่สามารถลบร่องรอยในความทรงจำ ออกไป คีย์เร่งตามแทมินออกจากห้องไป แต่พอลงมาชั้นล่าง ก็พบว่าคนที่รออยู่คือ จงฮยอน..อนยู

หลบสายตาอนยูที่จ้องมาโดยไม่รู้ ตัวว่าจะถูกสังเกตอยู่ ไม่รู้เลยว่ายูตอนนี้งุนงงแค่ไหนเมื่อเห็นคีย์กำลังหลบสายตา ฝีเท้าที่ก้าวเดินหยุดลง ไม่ยอมมองมายังเขา หมายความว่ายังไง

“ คีย์ ไปกันเถอะ” มือถูกจับจูงโดยจงฮยอนที่วิ่งเข้ามาหา จงฮยอนไม่ได้ทันสังเกตเห็นเหรอ เปล่าเลย เห็น...ทุกอย่าง ทั้งคีย์ ทั้งอนยู ทั้งแทมินที่ประกาศให้ได้ยินว่าคีย์เป็นของตน จงฮยอนเข้าใจทุกอย่างในตอนนี้แล้ว พอเดาออกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่รู้เพราะเหตุใด

สองคนนี้เป็นมากกว่าพี่น้องกัน...มากกว่า นั้น ที่คีย์แปลกไปเพราะแทมิน...คีย์เปลี่ยนไป...ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คีย์เป็นของแทมิน คีย์กับน้องชาย คีย์...อนยู

จงฮยอนโอบเอวคีย์ให้ เดินไปด้วยกัน คีย์ไม่พูดอะไร คนที่เดินอยู่ข้างเขา อนยู..ก็ไม่พูดอะไรนอกจากตาคมกำลังบอกเขาเป็นนัยๆ ว่าเจ็บปวดมากแค่ไหน

อย่าทำอย่างนี้ได้ไหมคีย์ อย่าทำร้ายอนยูไปมากกว่านี้ได้ไหม


.
.


ใน ห้องของจงฮยอน คีย์นั่งนิ่งไม่พูดอะไรนอกจากปล่อยให้คำถามมากมายจากสายตาของจงฮยอนและอนยู นั้นมองมายังเขา ถ้าหากว่าถูกถามจะตอบยังไง คำถามที่ไม่สามารถตอบได้ ต้องตอบยังไงไม่ให้ถูกสงสัย ปวดร้าวขึ้นทุกที สุดจะทนแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างประเดประดังเข้ามาเกินจะรับไว้ ถึงจะคิดอย่างนี้ ทรมานใกล้จะตายก็ยังฝืนอยู่ได้ เพราะมีคนที่ยังคอยเข้าใจ

แต่แล้วตอน นี้ สายตาที่จงฮยอนมองมาด้วยความสงสัยไม่เข้าใจเขา ส่วนอนยูแทบไม่กล้าสบตา ไม่อยากคาดเดาไปเองว่าแทมินบอกอะไรไปแล้วบ้าง

“ฉันขอโทษ”

ได้โปรดอย่าเกลียดฉัน ได้โปรดอย่ารังเกียจฉัน...

อนยู คุกเข่า ขยับตัวเข้าไปใกล้คีย์ มองร่างบางที่กำลังก้มหน้า ใบหน้าเล็กเรียวก้มมากจนไม่สามารถเห็นนัยน์ตาได้ แต่เขารู้ว่าคีย์กำลังเจ็บปวดแต่คีย์รู้บ้างไหมว่าเขาเจ็บ กับการที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ไม่เข้าใจอะไรเลยรู้ไหม ได้แต่มองโดยได้แต่ยืนดูนายเจ็บ

มือใหญ่หนาโอบกระหวัดเอวบางเข้ามา ใกล้ เชยคางคีย์ขึ้น ใบหน้าโน้มลงเข้าหาด้วยรักหมดใจ แนบริมฝีปากอุ่นให้สัมผัสกัน มือโอบรอบเอว กอดไว้..จะโอบกอดไว้ให้นานเท่านาน

ขณะนั้น...เมื่อริมฝีปากสัมผัสกัน ดวงตาปิดลงซึมซัมรสจูบจากกันและกันไว้

จง ฮยอนลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ไม่ทันที่ทั้งสองคนจะได้สังเกตเห็นว่าตัวเขาก้าวไปยังประตู เปิดประตูพาตัวเองออกไปจากห้อง เกือบแล้วที่จะบังคับมือตัวเองให้หยุดสั่นไม่ได้


มีสิ่งหนึ่ง ข้างในที่ปิดไว้เนิ่นนาน บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในใจนั้น มันก็แสดงออกไม่ได้ไปมากกว่าเป็นเพื่อน....เพื่อนที่แสนดี เพื่อนรัก..ที่รักเพื่อน ต้องมาตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์เหล่านี้ เป็นคนบ้าที่รักเพื่อนตัวเองเกินเพื่อน


ไม่เคยบอกให้ใครรู้ ได้แต่เก็บมันไว้
ใจมันอ่อนแอ ต้องฝืนกล้ำกลืนฝืนอดทนไว้

ร่าง เพรียวบางก้าวออกห่างจากห้อง แต่ขามันสั่น ถ้าขยับออกไปมันจะล้ม จึงได้แต่ยืนพิงกำแพงหน้าห้อง ยึดไว้เป็นพี่เพิ่ง ปวดหัวหนึบๆ เหนี่ยวตามันร้อน น้ำตาไหล ห้ามไม่ไหว

คีย์..นายใจร้ายที่สุด นายมีอะไรกับน้องชาย นี่สินะที่นายพูดปัญหาของนายออกมาไม่ได้ นายไม่ให้ฉันบอกอนยูเพราะแบบนี้เอง

ยังไงเรื่องนี้จะต้องปิดไว้สินะ ให้อนยูรู้ไม่ได้จริงๆ นะ
นายรู้ไหมคีย์ว่ามันยากจริงๆ แล้วฉันต้องทำยังไง




มินโฮเปิดประตูห้องออกมานานแล้ว ยืนอยู่หน้าประตูนานแล้ว ห้องถัดไปอีกสามห้อง เจ้าของห้องเอาแต่ยืนร้องไห้ เพิ่งเคยเห็นน้ำตาจากจงฮยอน มันเป็นเรื่องยากที่จะได้เห็นภาพแบบนี้ ถ้าเป็นแต่ก่อนมินโฮจะไม่สนใจมากเท่านี้ ตั้งแต่ได้รู้จักกับแทมินมากขึ้น คนที่มีบุคลิก...น่ากลัว เหมือนเสแสร้งต่อคนรอบตัวเก่ง คนใกล้ตัวแทมินอย่างจงฮยอน ก็พลอยได้รับความสนใจไปด้วย

เป็นผู้ชาย ทำไมไม่รู้จักอดทนไว้ ร้องห่มร้องไห้เป็นผู้หญิงไปได้

“นี่นาย”

คน ถูกเรียกสะดุ้ง มือไม้ยกขึ้นปาดน้ำตาให้เร็วที่สุด ขลาดเขินที่จะให้ผู้ชายห้องถัดๆ ไป ที่เป็นรุ่นน้องมาเห็นภาพตอนที่เขากำลังอ่อนแอ

“อะไร” ไอ้เด็กคนนี้ไม่ถูกชะตาด้วยเลย บางครั้งทักก็ไม่พูด อยู่ๆ จะพูดก็พูดก็เล่นเอาตกใจแบบนี้

“สายแล้วเนี่ย มัวแต่ยืนร้องไห้ เลยเวลางานมาแล้วนะ”

“อ๋อ เออ..” ปากแดงอุทาน มองนาฬิกาแล้วตกใจ ต้องไปทำงานตามที่มินโฮบอก ก็แค่บังเอิญทำงานอยู่ที่เดียวกัน แต่ไม่ค่อยได้คุยกันหรอก จงฮยอนมองหันมาทำหน้าบูดใส่มินโฮเมื่อต้องเดินผ่านหน้าห้อง มินโฮมองตามหลังไปเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไร ติดใจก็แค่ตาคู่ช้ำที่แดงกล่ำด้วยน้ำตา เรื่องที่คนห้าวๆ แข็งๆ อย่างจงฮยอนร้องไห้ก็สุดจะคาดเดา มินโฮปิดประตูห้อง ต้องไปทำงานเหมือนกัน ตอนแรกก็รีบๆ อยู่ มาสายไปอีกเพราะจงฮยอนแท้ๆ


To b con