*----*---*-*.....|| || 12 PM|| || ….*-*---*----*
Cast: TAEMIN X KEY
Author: TKRainbow
Time:4 ||Sorryy... ||
.
.
ได้โปรดมองมาที่ฉัน
แล้วบอกฉันหน่อยว่าฉันควรจะทำไงดี.
.
เลือด
ในตัวไหลย้อนกลับเมื่อมาถึงห้องแล้วเจอกับรุ่นพี่ออกมาบอกว่าคีย์กลับไปแล้ว
กับจงฮยอน และอนยู แทมินเผลอกระชากคอเสื้อรุ่นพี่เข้ามาถามให้แน่ใจว่า
คีย์ออกไปจากห้องนี้แล้วจริงๆ แทมินปล่อยเสื้อของเพื่อนของพี่คีย์
ที่ดูท่าจะตกตะลึงกับท่าทางของเขา แทมินไม่ใส่ใจกับแค่เพื่อนร่วมห้องคนนึง
หันหลังเดินออกมา ทั้งๆ ที่เขาอุตส่าห์บอกเอง ย้ำไปถึงสองครั้งว่าจะมารับ
หรือว่าใจดีด้วยแล้วไม่ชอบ...
.
.
แทมินโทรหาคีย์ รอไม่นาน
ก่อนที่เขาจะได้บันดาลโทสะออกมาเป็นคำพูด
เขาก็ได้ยินเสียงอ่อนแรงของคีย์บอกเขาให้รูถึงเหตุและผลที่กล้าผิดนัดเขา
“วันนี้
ผมต้องทำงานคู่กับจงฮยอนครับคุณแทมิน” พูดโกหกไปเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ
ทั้งที่จริงแล้วตัวเขากำลังหนีจากความทรมาน
โดยอาศัยคนใกล้ชิดเป็นที่หลบภัย ก็เขาไม่มีวิธีที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ที่ฉันทำได้ก็แค่หนี ต้องทำแบบนี้ ก่อนที่จะทนไม่ไหว...
“ฉันไม่อนุญาต”
“ขอร้องล่ะ........”
กำลังอ้อนวอนเขาด้วยน้ำเสียงปวดร้าว แทมินเข้าใจไหมกับคำขอร้องนี้
ขอร้อง...หยุดได้ไหม แทมิน
คน
ใจไม้ใส้ระกำไม่มีทางรู้สึกหรอกว่าคนพูดกำลังต้องการอิสระแค่ไหน
ไม่มีทางรับรู้เลย ถึงแม้จะรู้ก็ไม่มีอะไรสามารถมาเปลี่ยใจแทมินได้อีก
แค่นึกถึงภาพของคนๆ หนึ่งแว่บเข้ามาในหัว ยืนยันความรู้สึกเดิม
“ถ้า
ไม่กลับมาวันนี้ ก็ไม่ต้องกลับมาอีก”
คำพูดเย็นชาของแทมินบาดใจลึกกว่าที่คนพูดจะคิดถึง
ไม่ให้กลับก็เหมือนกับบอกกลายๆ ว่าออกไปให้พ้นจากชีวิต คีย์ทำไม่ได้
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะลบคนๆ
หนึ่งซึ่งความรู้สึกมากมายฝังแน่นอยู่ในทุกห้วงความรู้สึกคิดคำนึง
ความรัก... แต่แทมินทำได้ ตัดเขาออกจากส่วนหนึ่งของชีวิต ได้ง่ายดาย
“ทำไม...”
ทำไม...
ทำไมต้องทำแบบนี้ เป็นคำพูดติดปากไปแล้วกับคำนี้ ทำไม ถ้าได้คำตอบเขาคงไม่ต้องถามอยู่แบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเกิดอะไรขึ้นกับแทมิน
“คีย์
อาหารเสร็จแล้ว” เสียงอนยูดังออกมาจากในห้องครัว
ที่ซึ่งพ่อครัวสามคนจะได้โชว์ฝีมือการทำอาหารเย็น
แต่เขาเดินออกมารับโทรศัพท์นอกระเบียงห้อง
ก่อนที่เจ้าของเสียงจะถือโต๊ะอาหารตัวเล็กออกมามาวางไว้กลางห้อง
พร้อมกับจงฮยอนที่อุ้มหม้อหุงข้าวออกมา คีย์หันไปมองแล้วหันหลังกลับ
บอกตัวเองจะต้องวางสายเดี๋ยวนี้แล้วคีย์
อย่าให้อนยูเห็นว่านายกำลังจะร้องไห้คีย์ ต้องวาง วางเดี๋ยวนี้
คีย์
ฝืนใจเม้มปาก ปิดฝาพับโทรศัพท์
แหงนหน้าของตัวเองขึ้นหาท้องฟ้ากว้างที่กำลังถูกย้อมด้วยสีส้มเรื่อ
ยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองทำเหมือนเอามือบังแสงอาทิตย์ที่สาดแสงมาที่
ระเบียง
แก้ว..แม้จะแค่ร้าว ถึงแม้ว่าจะยังคงใช้งานได้เหมือนที่มันเคยถูกใช้ แต่รอยร้าวที่เกิดขึ้นจะอดกลั้นไม่ให้ตัวเองปลิออกได้นานแค่ไหน...
คีย์
กลับเข้าไปในห้องแล้ว วางสายเขาไปแล้ว แทมินถึงได้กำโทรศัพท์ในมือแน่น
ยังกับกลัวมันจะหลุดออกจากมือ
ภาพที่คีย์หันหลังให้มันทำให้เกิดความรู้สึกรุนแรง
ระหว่างความโกรธกับเสียใจ
ไม่กลัวเลยสักนิดสิ
สำหรับพี่นั้นคงดีใจที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ ทำไม...ถามอยู่ได้ทำไม
อยากรู้มากขนาดนั้น
ผมคงไม่ต้องกังวลอีกแล้วใช่ไหมว่าพี่จะรับไหวถ้าหากพี่รู้ แต่ถึงพี่รู้ไป
มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่แล้ว
แทมินเก็บโทรศัพท์ก่อนที่มือจะ
บีบมันให้แหลกเป็นชิ้นๆ แทมินรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะ
เจ็บจี๊ดปากอยากตะโกนบอกคนที่ยืนอยู่ตรงระเบียงห้องชั้นสอง
อย่าไปจากเขาอีกคน ได้โปรด......อย่าทิ้งเขาไว้คนเดียว
.
.
ได้โปรดอย่าจากผมไป
ได้โปรดกลับมา
ผมขอโทษ ผมขอโทษ...ขอโทษที่เคยทำไม่ดี
ขอโทษ...ผิดไปแล้ว..
.
.
เขา
ทรุดลงอยู่อีกฝั่งของตึกเก่าๆ บ้านพี่จงฮยอน แทมินยกมือขึ้นกุมศีรษะ
บังคับให้ความเจ็บหายไป ฝืนตัวเองไม่ให้ล้มลงไปตรงนี้ แต่ก็อดกลั้นไม่ไหว
ล้มลงกระแทกลงพื้น ก่อนที่จะหมดสติ
ปากก็ยังพยายามพูดกับคนที่โผเข้ามาช่วยเขาว่าไม่ต้องไปโรงพยาบาล
โทรเรียกคนขับรถแค่กดปุ่มลัด...
.
.
“อิ่มแปล้เลย”
จงฮยอนตบท้องยิ้มกว้าง คีย์ที่นั่งข้างๆ เอื้อมมือไปวางลงบนท้องจงฮยอน
รู้สึกได้ว่าพองมือขึ้นมา คีย์หัวเราะกับท่าทางอิ่มจริงจังของจงฮยอน
“อ้วน
ขึ้นทันตาเห็น”
อนยูเห็นท่าทีภูมิอกภูมิใจก็เลยอยากแกล้งแหย่เจ้าตัวไปสักหน่อย
ทักว่าอ้วนไป จงฮยอนหันมายิ้ม มองตัวอนยู หนอย เต้าหูกลม มาว่าฉัน
“น้อย
กว่าหุ่นเต้าหู้อนยูล่ะกัน” ว่าแล้วจงฮยอนก็เลยย้อนกลับไปได้เหมือนกัน
จงฮยอนฉีกยิ้มกว้าง สะใจมากที่ได้พูดจากกระแทกอกเต้าหู้อ้วนกลม
ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ได้อ้วนเหมือนตอนเด็ก
แต่หน้านายก็ยังอ้วนอยู่ดีเต้าหู้เอ้ย
“เออๆ อ้วนก็อ้วน
อ้วนแล้วไงว้า” อนยูหันไปยิ้มให้คีย์ แน่นอนว่าคีย์ก็ยิ้มตอบ
และสองคนนี้ก็กำลังจะสร้างโลกส่วนตัวกันอีกแล้ว มองตากันหน่อยไม่ได้เลย
ต้องทำหน้าซึ้งมาก
จงฮยอนเลยเก็บจานของคีย์กับจานอนยูกระแทกมารวมกับจานเขาเสียดัง
แกล้งทำลายโลกส่วนตัวที่สร้างขึ้นกันสักหน่อย
“วันนี้ตาใครล้างจาน คีย์ใช่ไหม งั้นไปล้างเลย”
คนถูกใช้หน้าย่นทันใด เก็บจานและโต๊ะทั้งๆ ที่ยังคิดถึงครั้งก่อนๆ ที่พลัดกันล้าง ถ้าจำไม่ผิดตานี้ตาของนายน่ะไม่ใช่เหรอ
“ฉันล้างให้เพราะเห็นว่ามายืมห้องนายหรอกนะจงฮยอน”
จง
ฮยอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดันตัวคีย์ให้ลุกแล้วเก็บโต๊ะไปเช็ดเก็บจานไปล้าง
แล้วตัวเองก็กลับมานั่งที่พื้นห้อง
รอให้เสียงก๊อกน้ำดังซู่แล้วจึงเริ่มเปิดประเด็นกับอนยูที่นั่งอยู่ตรงหน้า
“เห็น
สีหน้าคีย์ไหม ตอนเดินเข้ามาจากระเบียง”
จงฮยอนถามย้อนกลับไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
ตอนที่คีย์วางสายจากแทมิน...เขาเช็กแล้ว
เบอร์ที่โทรคุยล่าสุดคือแทมินแน่นอน
“ฉันคิดเรื่องนี้มาได้พักนึง
แล้ว ฉันว่ามันแปลกๆ อยากจะปรึกษานายอยู่เหมือนกัน”
อนยูตอบกลับมาด้วยสีหน้ซีเรียส หลายครั้งที่คีย์ทำตัวแปลกๆ
หลายครั้งที่เขาอยากจะถามคีย์ว่าทำไมถึงต้องร้องไห้
ตาช้ำแดงทำไมเขาจะไม่สังเกตเห็น
“เราต้องทำอะไรสักอย่าง...อนยู คีย์เปลี่ยนไปมาก” จากคนที่เฮฮาร่าเริงและยิ้มได้เก่งที่สุดในกลุ่ม มันเกิดคำถามขึ้นมาว่าทำไม
ไม่
ใช่จงฮยอนคนเดียวที่คิดไม่ตก อนยูเองก็ไม่แตกต่าง
เขาปวดใจทุกทีที่คีย์พยายามเลี่ยงคำถามว่าเป็นอะไรเวลาไม่สบาย
หรือเวลาออกมาแค่เจอกันวันหยุด ยังลำบากเลย
คีย์จะทำสีหน้าทรมานทั้งที่แววตาคีย์มันฟ้องว่าไม่อยากปฏิเสธ
แต่ก็ต้องจำยอมเพราะเหตุผลบางอย่าง
เขาอยากจะรู้มันเกิดอะไรขึ้นกับ
กุญแจดอกนี้ มันไม่ใช่รูปเดิม
รูปร่างเดิมของมันคือกุญแจที่ยิ้มได้แม้กระทั่งตอนที่เขาแย่ที่สุด
รอยยิ้มของคีย์ที่เป็นแรงให้ ผลักดันให้เขาลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง
....กุญแจของเขาเป็นอะไรไป......
“คืนนี้ฉันจะลองหาวิธีถามจากคีย์ให้ได้อนยู”
“ฝากด้วยนะ เสียดายว่ะที่ค้างไม่ได้ พ่อไม่กลับวันนี้ แม่ไปบ้านตาอีก ฉันทิ้งน้องชายกับน้องสาวไว้ไม่ได้”
“จริงดิ เออๆ เดี๋ยวฉันจะพยายามละกัน”
.
.
แท
มินกระพริบตา ตะแคงตัวไปยังทิศที่นาฬิกาตั้งบอกเวลา เพิ่งจะสองทุ่ม
นับว่าเขายังอึดมากที่ไม่เป็นอะไรไปก่อน เขามีอาการแบบนี้มาสักพักแล้ว
เจ็บศีรษะมาก เวลาอารมณ์โกรธพลุ่งพล่านหลายครั้งติดๆ ต้องคอยระวัง
ถ้าเขาเป็นอะไรไปก่อน ใครจะชำระแค้น
แทมินยกหูโทรศัพท์ข้างเตียง สายต่อไปยังเครื่องล่างที่ขึ้นตรงกับพ่อบ้าน
“คนที่ช่วยฉันล่ะ”
“ผมขอเบอร์ติดต่อกลับไว้แล้วครับ เด็กนั่นชื่อ ชอย มินโฮ อยู่โรงเรียนเดียงกับคุณชายครับ”
“ดีมาก เตรียมข้อมูลมินโฮไว้ให้ฉันด้วยล่ะ”
“ครับ”
“อีกอย่าง เก็บข้าวของๆ คีย์ออกมาให้หมด อย่าให้ฉันเห็นว่ามันเก็บอยู่ในห้องแม้แต่ชิ้นเดียว”
“ครับ”
แทมินจะไม่ได้ใจดีอีกต่อไป ถ้าไม่ยอมฟังกัน ก็ต้องโดนสั่งสอนกันบ้าง
แท
มินคิดแล้วล่ะว่า ถ้าออกมาจากบ้าน ก็คงไม่พ้นบ้านพี่จงฮยอนสินะ
แทมินคาดเดาได้จากนิสัยของคีย์
รักเพื่อนอย่างจงฮยอนมากพอที่จะตัดสินใจเลือกที่จะมาอยู่กับจงฮยอนมากกว่าไป
อยู่กับอนยู เพราะจงฮยอนอยู่คนเดียว ครอบครัวไม่มีใครอีกแล้ว
เทียบกับอนยูที่บ้านก็มีสมาชิกเยอะอยู่ ถ้าเข้าไปก็จะไปรบกวน
และที่สำคัญคงคิดล่ะสิ....ไม่อยากทำให้คนที่ตัวเองรักเป็นกังวลกับเรื่องตัวเอง
แทมินเหยียดยิ้ม คิดถึงแผนการที่ผุดขึ้นในหัวอย่างคร่าวๆ
.
.
แม้
จะเป็นเตียงเล็กๆ ก็พอสำหรับเนื้อที่ของคนสองคน
ไม่อึดอัดเลยที่ต้องนอนเตียงเดียวกัน
ถ้าเทียบกับที่บ้านหลังใหญ่แล้วตอนนี้คีย์มีความสุขมากมายนัก
แต่คำขู่ของแทมินยังไม่หลุดออกไปจากความคิดง่ายๆ
ไม่รู้ว่ากลับไปต้องเจอกับอะไรบ้าง กลัว...กังวลจนนอนไม่หลับ
“อึดอัดเหรอ” จงฮยอนถามขึ้น คีย์ส่ายหน้าตามองเพดานนิ่ง
“นอนซะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาอย่างสดชื่นไง”
“จ้า นอนแน่”
จงฮยอนเอียงคอมองคีย์ที่ยังลืมตามองเพดาน เขาต้องมองบ้าง เผื่อจะเข้าใจคนที่ตกอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ตอนนี้
“ฉันน่ะนะ เวลานอนไม่หลับมักจะนับแกะ”
“นี่
นายยังนับแกะอยู่อีกเหรอจงฮยอน โตแล้วนะ” คีย์แกล้งแซวจงฮยอนไป
เดาว่าจงฮยอนขี้ตู่พูดขึ้นมา เพราะแต่ก่อนเคยมาค้าง
จงฮยอนยังไม่ทันนับแกะได้ครบสิบตัวหรอก หลับไปแล้ว
“มาว่าฉัน นายน่ะโตแล้วเหรอไง”
“โตกว่านายละกันน่า”
“ไม่จริงหรอกคีย์คุนเอ๋ย นายยังเด็กนัก...เด็กๆ มักชอบโกหกปิดบังผู้ใหญ่”
ห้อง
ตกอยู่ในความเงียบ ได้ยินแค่เสียงลมหายใจเข้าออกหนักๆ จงฮยอนนายใจเย็นๆ
เลยนะ ถ้าหากว่าจะง้างปากคีย์ ก็ต้องวิธีนี้เท่านั้นแหละ
“ก็ผู้ใหญ่มักหลอกเด็กนี่...ชอบโกหกเด็กก่อน”
“ไม่แน่นอน....ผู้ใหญ่ไม่โกหกเด็กแน่นอน” จงฮยอนพอจะคาดเดาได้ว่าคีย์ต้องการบอกอะไร ยิ่งประโยคถัดมายิ่งทำให้แน่ใจ
“สัญญานะว่าจะไม่บอกอนยู....”
ทำ
ได้ไหมจงฮยอน รับปากฉันได้ไหม ถ้าฉันเล่าให้นายฟัง นายจะต้องเจ็บมากรู้ไหม
แล้วฉันก็ไม่อยากจะให้ใครอีกคนต้องเจ็บเพิ่ม...มากไปกว่านี้
ฉันเสียใจที่ทำให้พวกนายต้องเป็นห่วง
....เพราะนายสำคัญกับฉันจริงๆ......
....ฉันจึงไม่อยากให้นายต้องเจ็บ......
ขอโทษ...อนยูฉันขอโทษ
To b con
Talk: คราวนี้มาอย่างยาว เอาคำถามจากทุกที่มารวมตอบค่ะ
1.อนยูไรความเด่น(อีกแล้ว,แอบเศร่าแทนอนยูด้วยแหละ
-ไม่จริงนะ ถ้าเทียบกับมินโฮที่ยังไม่โผล่ ใจเย็นๆ ,TT........
2.แทมินคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ แก้แค้น? ,มินมินคิดอะไรอยู่??? ,เฮียแทมคิดไรอยู่นี้,แทมร้ายจริงๆ น่ากลัวๆ แต่แทมก็รักคีย์ใช่
ม้า,แทมินวางแผนอะไร ?
-แทมมี่จะแก้แค้นค่ะ อยากจะแก้แค้นทั้งแม่ลูก เหอๆ เพราะแม่เลว ลูกก็เลยเลว 555
3.ไม่
รู้แม่คีย์ไปทำไรให้แทมินโกรธ,รู้นะว่าแม่คีย์ทำอะไรไม่ดีไว้
แต่ไอ่จะมาเปิดเผยบางอย่างให้เพื่อนคีย์รู้นี่ทำใจไม่ได้นะ,จงฮยอนเริ่ม
สงสัยแล้วไหมล่ะ
-นั่นสิ ไม่มีใครทำใจได้หรอกเนอะ ส่วนแม่คีย์ทำไรไว้ อีก....ตอน (โปรดใส่คำตอบลงในช่องว่าง หึหึ)
4.แทมินจะแกล้งคีย์ไปอีกนานเท่าไหร่เนี่ยย,ทำงี้กะคีย์ได้ไง
-อีกนานเท่าไหร่ดีคะ มีบางคนยังอยากให้ทรมานน้องกุญแจอยู่เลยอ่ะ เค้าไม่ผิดใช่ไหมถ้าจะรังแกต่อ (มีเสียงขู่ฆ่ามาอีก)
5.ถึงคีย์ กะ เต้าหู้จะคบกัน แต่ว่าคีย์จะไม่ลำบากใจบ้างเหรอ ที่ต้องตกเป็นของคนอื่นก่อนแฟนตัวเองซะอีก
-soryyyyyyyyyyyyyy อย่างแรงค่ะ ชอกช้ำระทมอก
6.ไม่
รู้ว่าคีย์จะเอาชนะแทมมี่ได้เมื่อไหร่,มีอะไรก็บอกๆไปเถอะ
มาบอกทีหลังเดี๋ยวเรื่องยุ่งอีก,
หวังอยากจะให้บอกเรื่องราวทั้งหมดกับคีย์แล้วบอกไปเลยว่ารู้สึกยังไง
-คิดหนักค่ะ เข้าใจอ่ะว่าบอกแล้วเจ็บ ขนาดคีย์ยังกลัวเลยกับการบอกเพื่อนและคนรัก แล้วแทมล่ะ ควระลังเล?
7.ฟิคเรื่องนี้ มินโฮหายไปไหนอะ,มินโฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ อยู่ไหนนนนนนนนนน
-มาแล้วนะ ตามคำเรียกร้อง แฮ่ๆ ช้านิดๆ แต่ก็แรงนะ
8.ไม่มีเอนซีเหรอ
-
ส่ายหน้า, พยักหน้า สองจิตสองใจ แต่เรื่องนี้ไม่ได้ขาย NC นะคะ(กล้าพูด)
อยากให้อ่านอินกับความเจ็บปวดของน้องๆ มากกว่าพะวง NC อ่ะค่ะ
จะมีก็อยากให้เป็นธรรมชาติที่สุด
9.ทำไมเห็ดมันโหดจะงคะเรื่องนี้ ฮ่าฮ่า,กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดแทม โหดดดดดดดดดดชอบบบบบ
- 55555
10.เห็ดยังรักคีย์อยู่ไหมอ่า?,อ่านใจแทมไม่ ออกเลยย จิง จิง หนู เปนคนดี ช่าย มายย ลูก
- แน่นอน รักมากกก เกลียดมากก ก็เลยดีม้ากมาก (หมายความว่า?)
11.เฮียจงเป็นแค่เพื่อน(?) มานั่งคู่คิมคีย์ทำไมค่ะ??
- แป่ววววว ก็เพราะเป็นตั้งเพื่อนไง
12.สงสารแทมิน ได้ป่ะ
- เป็นคำถามที่สะเทือนใจมากกกกก
13.เอาล่ะคิมจงฮยอน กี่เปอร์เซนต์ที่อยากได้แทมนี่เป็นน้อง แล้วกี่เปอร์เซนต์ที่อยากได้เป็นอย่างอื่น หื้อออออ~~~~
-55555555555
14.อ่านแล้วแบบ แทมินสองจิตสองใจ จะบอกคีย์ดีมั้ย บอกแล้วเดี๋ยวเจ็บไม่บอกดีกว่า
- เนอะๆ
15.คิมจงฮยอน ท่าทางรู้อะไรๆเยอะพอควรนี่ นึกว่าท่าทางแบบนี้จะไม่คิดอะไรซะอีก ที่ไหนได้ มองเพื่อนออกทะลุปรุโปร่ง
เหมือนกันนา อยากรู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงต่อ จะถาม จะคอยดู หรื้อออออ จะลงมือเอง
- คำตอบเฉลยแล้วว
16.จริงๆใจดี น่ารัก รักพี่ชาย และเฟรนลี่นะ แต่ๆๆๆๆๆๆ เป็นแบบที่แสดงออกกะน้องคีย์อ่ะดีอยู่แล้ว
ร้ายๆแบบนั้นแหละ ยิ้มดูถูกคนแบบนั้นแหละ เจ้าเล่ห์แบบนั้นแหละ ช๊อบบบบบ
- ^^
17.ถ้าเรื่องทุกอย่างที่แททำกับคีย์ไว้ ถูกเปิดเผย คีย์จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
- อกรุ้งเอง...เฮะๆ โดนทุกคนถีบกระเด็น
18.เค้าว่าแทมิน ทำดีเพื่อนให้ พี่อนรู้แน่เลยอ่า
-แน่น้อนนนนนน
19.สู้ต่อไปนะค่ะ ทั้งคนแต่งและคีย์,คิดถึงไรต์เตอร์จัง
- มากอดกันหน่อยดีกว่า 555
คำถามสุดท้าย ป๊าดดด ตกม้าตายตอนจบค่ะทุกคน
20.เรื่องนี้ต้งใจจะให้เป็นเที่ยงคืนป่ะคะ? ถ้างั้นมันต้อง 12AM?ถูกป่ะ?
-ถูก
ต้อง!!!ค่ะ มันต้อง am แต่ตอนแรกทำผิดไว้ ไม่ได้แก้เลยยันบัดดนี้
(ลืมคิดค่ะ)เป็นฟิคที่ตอนแต่งเมาได้ที่ค่ะ มันก็เลย PM มายันบัดนนี้
ขออภัยค่ะ ความหมายของฟิคที่ต้องการจะสื่อคือ ความมืดมิดในจิตใจมนุษย์
ดาร์คน่ะค่ะ ดาร์คๆๆ ก็เลยเอาเป็นตอนเที่ยงคืนไปแล้วเนี่ย ดาร์คดี
มันรู้สึกว่าถ้าพูดถึงว่าเที่ยงคืนแล้วนะจะรู้สึกว่ามันดึกมากแล้วใช่ไหมคะ
ช่วงเวลาเปลี่ยนวันด้วย จากอีกวันเป็นอีกวัน จากอีกอารมณ์เป็นอีกอารมณ์
จากคนดีเป็นเลว จากความรักเป็นเกลียด ล้ำลึกไหมล่ะ 55
